آیه 6 ؛ قسمت نهم

أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهاداً

14. ذکر نجعل به مضارع

با این که مضارع منفی به معنای ماضی است،اما خداوند آن را به لفظ ماضی ذکر نکرد،شاید به خاطر اینکه :

1. یکی از معانی فعل مضارع،حاضر کردن صورت فعل در نزد مخاطب است.چون مردم آنقدر زمین و کوه ها را از کودکی دیده اند که برای آنها به صورت امری عادی در آمده است،خداوند در قالب این ماده می خواهد صورت آنها را در ذهن مردم متصور کند تا درباره کیفیت آفرینش آنها تفکر کرده و مستمسکی برای انکار معاد نداشته باشندو حجت برآنان تمام شده باشد.[1]

2. یکی دیگر از معانی این باب، استمرار است و «چون "مهاد" بودن زمین کاری است که لحظه به لحظه باید صورت بگیرد»[2] و اگر زمانی خداوند از تأمین شرایط بهره برداری از آن دست بردارد، این آرامش از بین خواهد رفت.به همین خاطر با این وزن بیان شده است.

[1] . التحجریر و التنویر،ج 30، ص 15.

[2] . . التبيان في تفسير القرآن، ج‏10، ص: 239.