آیه 7 ؛ قسمت دوازدهم

وَ الْجِبالَ أَوْتاداً

34. بعد هدایتی آیه

بعد هدایتی این آیه مرتبط با آیه قبل می باشد. خداوند می خواهد بگوید چرا در این زمین و عامل آرامش و سکونت آن، که همان کوه هایند، تفکر نمی کنید. آیا نمی دانید که آماده سکونت بودن این زمین و آرامش آن، ابدی و پایدار نیست؟

شما بسان یک مسافری هستید که سوار بر اتوبوسی شده است و به حرکت خود توجه ندارد. شما چه بخواهید و چه نخواهید این اتوبوس، بالاخره ایستگاه آخر دارد و همه باید پیاده شوند.آن زمانی که کوه ها متلاشی شوند و آرامش زمین از بین برود، زمان پیاده شدن شماست و آن وقت است که به تدبیر الهی درباره آن یقین خواهید کرد و در آن زمان وارد مرحله ای دیگر از آفرینش خواهید شد و آن مرحله حساب رسی است.

  این نکته بنا بر سیاق حکمت می باشد که علامه طباطبائی آن را مطرح کرده بود. اگر با توجه به سیاق قدرت، به آیه نگاه شود معنا طور دیگری خواهد بود.

ای کسانی که امکان تحقق معاد را باور ندارد، به همین زمینی که بر روی آن استقرار دارید توجه کنید. همان خدایی که آن را با قدرت عظیم خود آفریده و با قرار دادن کوه ها به آن آرامش داده و می تواند در زمان قیامت، با متلاشی کردن کوه ها، این آرامش را از زمین گرفته و معاد روز قیامت را سامان خواهد داده و شما را برای رسیدن به ثواب و عقاب اعمال تان بر انگیزد.